یک آن انگار مرده بودم! بله مرده بودم البته به خیال تو‌. اما مگر من در این دنیای پیچ در پیچ رهایت می کردم؟

دستهایت را همانند صلیبی روی سینه ام گذاشتی،می خواستی جانی دوباره به من دهی...دستهایت منجمد بودند،شاید تا به حال مرده ندیده بودی!.....حالت بهتر از من نبود که بدتر بود،اما این را به تو نگفتم.

همانطور که قلبم را می فشردی،به ناگاه سینه ام شکافت و جسم متشنجت را در قعر وجودم جای داد...حال تو اسیر من بودی،اسیر من و خواسته های من...صدایت خاموش شد و مرا حیران و سر در گم بر جای گذاشت.

من خیال می کردم از آن پس تو ،صدایت،دستانت و قلبت از آن من خواهد بود...ولی ای کاش هماندم خیالات واهی را قطره قطره به خورد زمین می دادم تا مرا به حال خود گذارند. من در سایه ی آرزوهایم گم شده بودم.

بر صورتم چنگ زدم تا شاید انگشتانم در جانم فرو روند و تو را بیابند...اما این کالبد برای همیشه دست نیافتنی می نمود،تا روزی که نه در خیال تو،که در حقیقت، زندانت را ترک کرده و هر دومان را آزاد ساختم...

اکنون وجدانم آسوده است زیرا دانستم هیچ کس حتی خودم  یارای گشودن دریچه ی قلبم را نداشته،جز تو...